Ze zijn met z’n drieën en ze zijn jong, maar ze zijn wel al gepokt en gemazeld in het livecircuit deze rock ‘n’ blues band. Wie gedacht had dat Keerbergen enkel de heimat was voor mensen die elke week braaf hun vuilnisbakken buitenzetten, think again.
The DeVilles doen hun naam – als je het uitspreekt als Devils – alle eer aan en zetten het in elk nummer op een robbertje vechten met hun demonen. Het pleit wordt altijd beslecht in hun voordeel: niemand staat nog recht na zulke welgemikte riffs. Ze worden afgevuurd en eindigen knal tegen je voorhoofd waar ze via je derde oog je hersenen binnendringen en daar schoppen ze wat keet in de frontale kwab. Jack Nicholson zou er ten tijde van One Flew Over The Cuckoo’s Nest zo voor getekend hebben. Ruig, vuil en live, zo klinken ze. Als The Replacements, Wolfmother, als The Van Jets-die-hun-voeten-niet-vegen, als de betere swamp-blues bands uit de Mississippidelta, als mannen die net gesleuteld hebben aan hun hot rod en met een frisse pils in de hand naar vrouwen-in-hotpants staren. Aan hun zijde staat Jon Spencer te kijken met een goedkeurende blik.
The DeVilles doen wat ze moeten doen: keet schoppen op plekken die om een rock ’n roll -injectie verlegen zitten.
The Devilles zijn Daan de Vries, Evert de Vries and Lexy Laeremans
   |
|
|
